Het bizarre Engels van sommige Nederlanders:

"I thank you from the bottom of my heart and also from my wife’s bottom"
"How do you do and how do you do your wife?"
"I do not want to fall with the door in the house"
"We have to look further than our nose is long""
"We should stop coffee thick looking"
"I have not fallen on my behind head!"
"Don’t break me the back open"

"What do you do?"
"I fock horses"
"Pardon?"
"Ja, paarden!"

"This is wet finger work"
"I don’t want to shoot my herbs"
"You are on glad ice!"
"Keep it in the wholes"
"I have to row with the belts I have"
"All madness on a small stick"
"Somebody is sawing on my chairpotes"
"I nearly went over my neck"
"Forget it but!"
"It is me what!"
"We are the child of the bill"
"We were hanging on your lips"
"Good so!"
"Old cook!"
"He fell with his nose in the butter"
"Go your gang!"
"We go in sea with you"
"I doctored it out"
"Do these bottles have station money?"
"Could I have some toast, or do you not have a bread rooster?"
"You should never look a given horse in the back"
"May I thank your cock for the lovely dinner?"

Het bizarre Engels van sommige Nederlanders:

"I thank you from the bottom of my heart and also from my wife’s bottom"
"How do you do and how do you do your wife?"
"I do not want to fall with the door in the house"
"We have to look further than our nose is long""
"We should stop coffee thick looking"
"I have not fallen on my behind head!"
"Don’t break me the back open"

"What do you do?"
"I fock horses"
"Pardon?"
"Ja, paarden!"

"This is wet finger work"
"I don’t want to shoot my herbs"
"You are on glad ice!"
"Keep it in the wholes"
"I have to row with the belts I have"
"All madness on a small stick"
"Somebody is sawing on my chairpotes"
"I nearly went over my neck"
"Forget it but!"
"It is me what!"
"We are the child of the bill"
"We were hanging on your lips"
"Good so!"
"Old cook!"
"He fell with his nose in the butter"
"Go your gang!"
"We go in sea with you"
"I doctored it out"
"Do these bottles have station money?"
"Could I have some toast, or do you not have a bread rooster?"
"You should never look a given horse in the back"
"May I thank your cock for the lovely dinner?"

Het leven is een raar iets. Gecompliceerd als niets anders, en toch kan je het zo simpel mogelijk maken. Acceptatie van hulp, accepteren dat het de ene dag makkelijker is dan andere dagen, accepteren dat dingen gebeuren zoals ze gebeuren, accepteren dat het vanzelf wel goed komt; door oplossingen van buitenaf of dat men zelf de geest krijgt.

Een hele tijd proberen mensen te begrijpen waarom dingen gebeuren in een leven. Ze grijpen zich helemaal vast, vastbesloten een antwoord te vinden op de reden waarom ze sommige dingen moeten meemaken. Gek genoeg gebeurt dat vrijwel altijd als mensen iets negatiefs meemaken. Als het positief is, wordt het vaak gezien als pure mazzel, geluk of zelfs toeval. Er wordt in zo’n geval weinig genoten van het positieve, men neemt het aan en gaat door.

Als er iets negatiefs gebeurt, blijft dat hangen. Dat is iets algemeens in een mensenleven. Erger wordt het als men bijna gefrustreerd een reden probeert te vinden, terwijl het nooit meteen voor handen is. Als men vasthoudt aan een antwoord te vinden, en de reden niet gevonden kan worden, vind je het gek dat het dan blijft hangen? Het leven biedt meer vragen dan antwoorden, ook dat is iets algemeens in een mensenleven. Het leven kan voor jezelf zo een stuk eenvoudiger door te denken dat het antwoord vanzelf wel komt, nogmaals door buitenaf, of dat je ineens zelf de geest krijgt.

Ik krijg het idee dat deze samenleving gefixeerd is op het negatieve. Je hoort meer wat je fout doet dan goed, mensen kunnen veel beter slechte punten van zichzelf opnoemen dan goede. Het laatste wordt dan (onterecht) gezien als arrogantie. Terwijl de fixatie op goede punten leidt tot een groter zelfvertrouwen. Ik vraag me af waarom we zo vaak zo weinig stilstaan bij het goede, en het slechte laten prevaleren.

Toeval bestaat in mijn optiek niet. Alles gebeurt met een reden in het leven, zowel positieve als negatieve dingen. Mensen hebben allemaal een eigen energieveld om zich heen, een eigen ruimte die bexefnvloed kan worden door de dingen die we doen. Als onze eigen ruimtes in die van andere komen (of omgekeerd), kan het botsen of erin verweven raken, met (positieve of negatieve) gebeurtenissen tot gevolg.

Dat is het gecompliceerde in het leven, de mens die het leven leidt moet zich niet bezighouden met het waarom. Die antwoorden dienen zichzelf aan, in een andere gemoedstoestand die een andere ruimte met zich meebrengt en met andere ruimtes botst of verweven raakt.

Gevoel is een prachtig instrument van het menselijk bestaan. Het redt ons uit moeilijke situaties en kan zorgen voor euforische stemmingen als het lekker loopt. Echter, als er iets vervelends gebeurt, maakt ons dat somber, of woedend, of zelfs verdrietig. Als de gevoelens het instrument verstand bereiken, kan het verstand met het gevoel "aan de haal" gaan en tal van irrationele gedachtes veroorzaken.

Niet het gevoel op zichzelf, maar de irrationele gedachtes zijn de oorzaak van de somberheid, woede, verdrietigheid. Irrationele gedachtes houden het gevoel in stand, veel en veel langer dan het zou moeten. Het is belangrijk het punt te herkennen waar het verstand aan de haal gaat met het gevoel en de irrationele gedachtes in werking treden. Vrijwel altijd gebeurt dit volgens het A-B-C-principe; Aanleiding-Beoordeling-Consequentie.

In mijn geval is een mooi voorbeeld als ik in het openbaar een misstap maak (aanleiding) kijk ik angstig (beoordeling) om mij heen en denk bij de eerste persoon die mijn richting opkijkt "Ow sjit die denkt vast dat ik dronken ben" (consequentie). Dat laatste is een irrationele gedachte. Je kan niet in iemands hoofd kijken en weten wat die persoon denkt. Voor hetzelfde geld heeft diegene het helemaal niet gezien en kijkt die op dat moment gewoon mijn richting uit. Feit is wel dat ik de rest van de dag onzeker ben over mezelf en dat wordt in stand gehouden door de irrationele gedachtes.

Een vrij bekende Engelse uitspraak is "My mind is playing tricks on me". Waarom het verstand dit soort truukjes heeft is voor mij een raadsel, en is daarom niet het belangrijkste om achter te komen. Waar ik wel in gexefnteresseerd ben is hoe dit patroon te doorbreken. Jezelf bewust te zijn van het moment dat je verstand aan de haal kan gaan met het gevoel is een manier om het om te draaien. Jezelf bewust worden is jezelf kennen, de observator van de opkomende gevoelens.

Het aan de rem trekken op dat moment kan ervoor zorgen dat negatieve gevoelens niet langer blijven hangen dan noodzakelijk en dat je weer realistisch wordt en ook blijft. Ook als je al in een spiraal zit van irrationele gedachtes kan dit principe het patroon doorbreken. Dit vergt echter wel zelfkennis, goede concentratie en de wil om het te doorbreken.

Deze woorden zijn niet bedoeld als feit dat ze gevolgd moeten worden. Ze zijn slechts wegwijzers die het pad en de richting waar je naar toe wilt gaan verduidelijken, in ieder geval niet richting het verstand. De goochelaar is ontmaskerd, zijn truukje is doorgelicht.